Niet omdat ik het kon benoemen. Eerder omdat ik merkte hoe goed ik was geworden in niet-benoemen. Ik grew op in een gewoon gezin. Lief, betrokken. En toch: wat ik voelde over mezelf had geen naam. Geen plek.

Ik leerde opsplitsen. Man zijn. Gay zijn. Twee dingen die niet samen leken te kunnen bestaan.

In mijn studententijd organiseerde ik vier jaar lang gay pub crawls door Amsterdam. Ik bracht mensen bij elkaar. Volle zalen, vrolijke chaos. En toch. Echte verbinding miste ik er ook. We waren er allemaal. We raakten elkaar amper.

In relaties wist ik hoe het voelde om iemand dichtbij te laten komen — en hem dan langzaam op afstand te houden. Hoe je kunt verlangen en tegelijk bang zijn voor wat je aantrekt. Hoe je alles kunt begrijpen en toch niet anders bewegen.

Dat veranderde niet door inzicht. Het veranderde door aanwezig te zijn bij wat er echt was.

Dat is ook hoe ik werk. Ik ben psycholoog (Universiteit van Amsterdam) en gecertificeerd coach (Phoenix Opleidingen, driejarige opleiding). Ik werk relationeel, systemisch en lichaamsgericht. Geen stappenplan. Geen methode die voor iedereen werkt. Wel: aanwezig zijn in wat er echt speelt.