Amsterdam is een stad vol mensen die ergens anders vandaan komen.
Gay expats zijn er genoeg. Mannen die naar hier zijn gekomen voor de vrijheid, voor de openheid. Voor het gevoel dat dit de plek is.
En dan.
Erbij horen en thuis zijn zijn niet hetzelfde.
Er zijn deurtjes die dichtgaan. In het gesprek aan de bar. Op het dancefloor. In de vriendenkring die er al jaren is.
Er is iets wat net niet binnenkomt. Net niet landt.
Dat is niet het land. Dat is niet de taal.
Het is iets van vroeger dat is meegekomen.
Er zijn mannen die steeds opnieuw beginnen. Nieuwe stad, nieuwe kring, nieuw verhaal.
Het nieuwe wordt na een tijdje ook gewoon.
En dan, op een stil moment, is de vraag er ineens.
Waar ben ik eigenlijk thuis?
Herken je dit?