Er is een man van 35 die zijn partner aan zijn vrienden voorstelt.
Lang dacht hij: dit is het moeilijkste. Dit moment. Hierna is het klaar.
Het was niet klaar.
Coming out heeft een begin. Geen einde.
De kast van wat hij laat zien op het werk. De kast van hoe hij beweegt als er echt contact dreigt.
Een leeg. De volgende nog dicht.
Hij sluit niet meer aan de buitenkant. Hij sluit aan de binnenkant.
Dat is een ander soort alleen.
Er zijn mannen die dit kennen. Die het leven al lang openlijk leven en toch iets verbergen dat ze niet goed kunnen aanwijzen.
Geen schaamte over wie ze zijn.
Iets anders. Stiller.
Verlangen dat niet geland is.
Welke kast had je eigenlijk nooit opgemerkt?
Herken je dit?