Al lang uit de kast, en toch nog aanpassen

Je bent al lang jezelf. Je past je toch nog aan. Over de gewoonte die geen publiek nodig heeft.

Er zijn mannen die al lang uit de kast zijn.

Ze leven open. Ze hebben een verhaal. Ze weten wie ze zijn.

Op het werk is er een andere versie. In bed soms ook.

Aanpassing als loyaliteit naar de omgeving.

Je leert vroeg wat welkom is. Wat je beter kunt inslikken. Wat past.

Het werkt. Zo goed zelfs dat je het niet meer hoeft te beslissen.

Het gaat vanzelf.

Ik was zo goed geworden in aanpassen dat ik mezelf bijna niet meer hoorde.

Veel mannen herkennen dit. Ze zijn zichzelf. Ze presteren toch nog.

Gewoonten hebben geen publiek nodig.

Wat zou er anders zijn als niemand keek?